Edukacyjny upadek

15-latki, które potrzebują kalkulatora, by obliczyć „10 procent ze 100”, i z całą powagą pytają, czym jest wózek widłowy. Ale najważniejsze, żeby świadectwo maturalne lśniło oceną bardzo dobry i by na demonstracjach machać flagą Palestyny. Witajcie w niemieckim systemie edukacji!
Jesteśmy właśnie świadkami historycznego upadku narodu, który niegdyś był liderem w dziedzinie kultury – i przy tym sam sobie bije brawo.
Badanie PISA potwierdza to, co każdy przeczuwał:
Nasi uczniowie są dziś o dwa pełne lata nauki mniej wykształceni niż jeszcze nieco ponad dekadę temu.
Jedna trzecia uczniów nie radzi sobie z absolutnie podstawowymi zadaniami, takimi jak proste porównanie długości dwóch linii.
Jaka jest reakcja polityków?
W ramach nadgorliwego posłuszeństwa obniża się standardy tak długo, aż nawet ostatni z nich będzie mógł bez trudu się o nie potknąć.
W Niemczech mamy obecnie rekordową liczbę maturzystów z oceną „1” (bardzo odbry), którzy w prawdziwym życiu nie potrafią nawet bezbłędnie zapisać proporcji.
To nie jest sukces edukacyjny, to oszustwo organizowane przez państwo, mające na celu ukrycie własnej niekompetencji.
W salach lekcyjnych panuje obecnie toksyczna mieszanka nadopiekuńczych rodziców, którzy przy każdej słabej ocenie natychmiast grożą wezwaniem prawnika, oraz bezprecedensowego zepsucia młodzieży wynikającego z dobrobytu.
Uczniowie szóstej klasy domagają się, by nauczyciel zamknął na klucz ich trampki za 400 euro, bo boją się kradzieży, a jednocześnie odmawiają wykonywania na lekcjach nawet najprostszych zadań.
W przypadku ściągania podczas egzaminu za pomocą ChatGPT rozwiązanie wraz z komentarzem sztucznej inteligencji („A: Oto odpowiedź”) jest po prostu kopiowane na kartkę.
Samodzielne myślenie? Już dawno zlecone w ramach outsourcingu. I kto miałby im to wytykać?
Wychowujemy pokolenie, które nie wykazuje żadnej konsekwencji.
Uczniowie, którzy regularnie opuszczają zajęcia i ciągle się spóźniają, otrzymują na świadectwie następującą adnotację:
„Starał się być punktualny.”
Kary praktycznie już nie istnieją.
Droga najmniejszego oporu jest nagradzana, ponieważ zrozumiano, że w końcu i tak czeka na nas hojne państwo socjalne jako wygodna siatka bezpieczeństwa.
Po co się jeszcze wysilać, skoro w tym kraju osiągnięcia i tak są karane, a lenistwo dotowane?
Ukoronowaniem tej katastrofy jest polityka migracyjna, która całkowicie wymknęła się spod kontroli.
Jeśli prawie jedna trzecia uczniów w ogóle nie mówi już po niemiecku w domu, a kryteria dotyczące „pochodzenia migracyjnego” są potajemnie łagodzone w celu upiększenia statystyk, to sytuacja staje się naprawdę poważna. Mamy sale lekcyjne, w których państwo niemieckie jest szanowane jedynie jako naiwny kasjer, podczas gdy poza tym otwarcie gardzi się społeczeństwem opartym na wolności.
Wkrótce wprowadzimy na rynek pracy setki tysięcy młodych ludzi, którzy balansują na granicy niezdolności do samodzielnego funkcjonowania. Podobno mają nam zapewnić dobrobyt, ale nie potrafią nawet posługiwać się linijką. Konkurencja z Azji i Ameryki śmieje się do rozpuku.
Najwyższy czas na radykalną zmianę kursu.
Potrzebujemy ponownie prawdziwej zasady zasług, odczuwalnych konsekwencji i odwagi, by mówić prawdę. Kto nie osiąga wyników, ten odpada. Kropka.
Wszystko inne oznacza powolne samobójstwo tego kraju jako potęgi gospodarczej.






























Kommentare